نالۀ عشاق

عالم ازنالۀ عشاق مباداخالی که خوش آهنگ وفرح بخش نوایی دارد

زندگی نامه ی ..... هاتف اصفهانی

سید  احمد هاتف  اصفهانی  از انجمنی  که  میر سید علی  مشتاق تشکیل داده  و شعرای  جوان را  در آنجا  گرد هم  آورده  بود  برخاست  و دخترش  « رشحه »  نیز در همان  مکتب پرورش یافت.  سید احمد هاتف اصفهانی  ، طبیب  و شاعر نامی  سده ی  دوازدهم  در اصفهان  زاده  شد اما  نیاکان  او که  به  سادات  حسینی  انتساب  داشتند. از «اردوباد»  نخجوان  به  این  شهر مهاجرت  کرده بودند. هاتف ِ ِنوجوان  فنون طب  و حکمت  و ریاضی را  نزد  میرزا  نصیر اصفهانی  و فنون شعر و ادب  را  در محضر مشتاق اصفهانی  فرا گرفت. پیشۀ  اصلی هاتف طبابت  بود ؛ کاری  که  هرگز بدان  دل  نداد. هاتف  با  آذر بیگدلی و صباحی بیگدلی دوستی نزدیک داشت  و به  همین دلیل  بخشی  از زندگانی خود  را در کاشان  و در مصاحبت  یاران  یکدل گذرانید.  روزهای  آخر عمر هاتف  در شهر قم  گذشت. درگذشت  او هم  به سال 1198هجری قمری  در این  شهر اتفاق افتاد.

هاتف  در غزل ازسعدی  و حافظ  تبعیت کرده است. قصائد  او هم  بر شیوۀ  استادان  پیشین است. هاتف  چنان  تحت  تاثیر حافظ  بود  که  تعبیرات  و اصطلا حات  و ترکیبات  حافظ  را صمیمانه در شعر خویش بکار برده است.

حافظ :

دست در حلقۀ  آن زلف  دوتا  نتوان کرد

                                        تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد

هاتف :

گفتیم درد تو عشق است ودوا نتوان کرد

                                        دردم ازتست دوا ازتوچرا نتوان کرد.

هاتف  به  زبان  فارسی  و عربی شعر می گفت. دیوان  فارسی  هاتف  از نظر تعداد اشعار چندان  درخور توجه نیست  و در آن  تعدادی  قصیده  عموماً  در منقبت  و وصف ، چند  قطعه  با  مضامین  اخلاقی  و اجتماعی  و چند غزل  که  از لطف  و شور و حال خالی نیست. اما  تنها  ترجیهع  بند هاتف  که  شاهکار سخنوری اوست ، شعر ممتازی  است که  در سرودن  آن  به نمونه های  پیشین  و از آن  جمله  ترجیع بند سعدی  و ترکیب بند جمال الدین عبدالرزاق نظر داشته است. ترجیع بند هاتف مشتمل بر پنج بند است که  در همۀ بندهای  آن  با لحنی گرم  و شورانگیز ، از اقلیم  عشق  سخن به میان رفته است.

+ نوشته شده در  جمعه 29 مرداد1389ساعت 1:39 قبل از ظهر  توسط مجتبی  |