نالۀ عشاق

در سال 610 ه. ق  زمانی  که  هنوز  سپاه  مغول  شهر های ایران  را  میدان  تاخت  و  تاز و  خون آشامی های  خود  قرار  داده  بود  ، در  یکی  از روستاهای  فراهان  به  نام  کمجان (کمیجان) در خانواده ای  دانشور و با کمال  کودکی  دیده به  جهان  گشود  که  او  را  ابراهیم  نام  نهادند . به  اعتبار مولدش - بعد ها که شاعری بلند آوازه شد-  او را  به نسبت های  فراهانی  و همدانی می خواندند. هر چند  به  دلیل  سکونت در عراق عجم  بیش تر  به  عراقی  شهرت  دارد.

کودکی عراقی  در همدان  و اصفهان  به کسب  دانش  و معرفت  اندوزی  گذشت . از  آن  پس  به  مولتان  رفت  و بعد  از مدتی  قصد  دیار  روم  در آسیای  صغیر کرد  و  در آن  جا  از طریق  صدر الدین  قونوی  با  آثار عارف  بزرگ  آن  روزگا ر ، محی  الدین ابن عربی ، آشنا  شد. علاوه  بر این  در  شهر قونیه  به خداوندگار عشق  و عرفان  ، مولانا جلال الدین رومی  ارادت  پیدا  کرد  و  خیلی  زود  مورد  توجه  مخصوص  او  واقع  شد  و  سرانجام  به  سال  688  در  دمشق  بدرود  حیات  گفت.

آثار فخر الدین عراقی

1: دیوان عراقی  با  حدود  پنج هزار بیت در قالب های قصیده  و غزل  و ترانه  و قطعه  و مثنوی است.

2: عشاق نامه  که نام  دیگر آن  دَه نامه است.

3: کتاب  به  نام  لمّعات که  بعد ها  چند  تن از عارفان  بزرگ  بر این  کتاب  شرح  و تفسیر هایی  نوشتند که  از آن  میان ، شرح  جامی  با  عنوان  اشعة اللمعات  از  همه  مشهور تر است.